در میان مرغان ماهیخوار، مرغی است که پاهای بلندی داره، در پروازهای دسته جمعی، یا هنگام نشستن روی زمین، گاهی پایش آسیب میبینه.

این مرغ به خواص گچ گیری آشنایی دارد، و از درمان شکستگی بی اطلاع نیست. این مرغ به سوی ساحل دریا و مناطق باتلاقی که گل ها آمیخته به گچ مخصوص گچ گیری است، میرود. پاهای آسیب دیده را در گچ های تر فرو میکند، سپس در آفتاب میشینه تا گچ خشک شود و چندی پا را در همین بسته بندی گچ مراقبت می کند تا محل شکستگی کاملاً جوش بخوره. چیزی که در کار این مرغ جلب توجه میکنه، دردشناسی، دارو شناسی و درمان شناسی اوست.

همه مون می دونیم استخوان شکسته را چاره ای جز جوش دادن نیست و جوش دادن استخوان جز به وسیله ی محکم بستن نیست؛ بشرطی اینکه استخوان آسیب دیده رو چند وقتی در شکسته بست بماند تا نتیجه ی مطلوب به دست آید. همه ی این کارها با گچ گیری استخوان انجام پذیر است، به ویژه با آن گچ مخصوص که دارای چسبندگی بیشتری است. چرا این مرغ درمان استخوان آسیب دیده رو می داند؟! چون حیاتش به پای بلندش بسته است. اگر پاهای وی از کار بیفتد ، نمیتونه در آب های کم عمق برود و ماهی شکار کند و از صید ماهی تغذیه کند ، در نتیجه می میرد. بله پای این مرغ ، ضامن حیات اوست و ضامن بقای این نوع است.

با تفکر و تامل در حرکات این مرغ به یکی دیگه از نعمت های خدا پی میبریم که چگونه دانای و توانایی خود را اینچنین به نمایش گذاشته است.